Marije over Poco Loco, tweedehands schatten en de Wad’n Strúnrúte
Toen Marije drie jaar geleden het leegstaande kringlooppand in haar dorp betrok, dacht ze vooral: we zien wel. Ze sprak met de verhuurder af dat ze na een jaar per maand kon opzeggen, mocht het mislopen. “Ik dacht: stel dat ik een jaar niks verdien, dan kan ik het nog dragen. Maar nu kom ik eerder tijd tekort.” Poco Loco bleek een schot in de roos.
Van HR naar bedrijfsondernemer
Haar pad liep via SPW, horeca, detailhandel, HRM en zelfs de ING, maar achter een beeldscherm zitten bleek niets voor haar. “Ik ben iemand die energie krijgt van contact. In de winkel kan ik dat kwijt.” Inmiddels runt Marije Poco Loco samen met een groep vrijwilligers. “Er zijn er een paar die zelfstandig draaien, maar over het algemeen sta ik er zelf. En dat vind ik eigenlijk ook het leukst.”
De winkel ademt overzicht en sfeer. Geen rommelige stapels, maar kleding op maat, meubels en servies netjes gepresenteerd.
Van bijzondere vondst tot blijvende herinnering
Wat het werk bijzonder maakt, zijn de verhalen die aan spullen kleven. Soms verrassend: “Een keer zat er ineens een pistool in een tas met spullen. Ik heb direct de politie gebeld; het bleek gelukkig een alarmpistool. Maar dat verwacht je niet.”
Soms ontroerend: een vrouw die voor het huwelijk van haar dochter Alice in Wonderland-kopjes zocht en bij Marije precies de juiste vond. En soms gewoon herkenbaar: prijsstickers die worden verwisseld, klanten die nét dat ene item weten te scoren, of kinderen die hun eerste zakgeld hier besteden.
Voor Marije draait het allemaal om beleving. “Mensen komen niet alleen om iets te kopen. Sommigen komen wekelijks sneupen, anderen alleen voor een bakje koffie en een praatje. Poco Loco is een beetje de huiskamer van het dorp geworden.”
Altijd in beweging
Tweedehands is voor Marije geen noodzaak, maar een overtuiging. “Kinderen groeien zo snel, waarom zou je alles nieuw kopen? En ik ben zelf ook snel uitgekeken. Tweedehands maakt het betaalbaar én duurzaam om te wisselen.” Het praktische en frisse gevoel zie je terug in de winkel: toegankelijk, gezellig en altijd in beweging.
Wad’n Strúnrúte: van dorpsidee naar driedaags fenomeen
Een maand na de opening van Poco Loco werd Marije gebeld door twee collega’s: zin om mee te doen aan een route? Zo ontstond de Wad’n Strúnrúte, een tocht langs antiek, brocante en curiosa in de regio. Wat begon met twaalf deelnemers, groeide uit tot een driedaags evenement met bijna dertig zaken en duizenden bezoekers.
“De eerste keer stond ik er alleen en kwamen er honderd mensen binnen. Ik had niet verwacht dat het zó druk zou worden. Nu is het echt een begrip. Mensen komen zelfs uit Amsterdam of Steenwijk speciaal voor de route.”
Groeiende organisatie
De Wad’n Strúnrúte wordt gedragen door een klein bestuur van vier ondernemers, onder wie Marije. Ze is penningmeester en regelt de begroting en de betalingen. Deelnemers leggen een bijdrage in, waarmee vlaggen, posters, persberichten en Facebookcampagnes worden gefinancierd. “De eerste keer kreeg iedereen een vlag, zodat je meteen herkende wie meedeed. Nu hebben we zelfs een eigen socialmediakanaal met duizenden volgers. Daar stellen we deelnemers voor en delen we acties.”
Wat begon met 12 deelnemers, liep al snel op naar bijna 30. Winkels wisselen af, sommige doen een jaartje niet mee, anderen haken juist nieuw aan. Het ABC-principe (Antiek, Brocante, Curiosa) zorgt voor een duidelijke lijn: alleen fysieke winkels met vaste openingstijden doen mee. “We krijgen ook wel eens vragen van mensen die spullen in hun garage hebben, maar het moet wel herkenbaar en professioneel blijven.”
Drukte en sfeer
De route is inmiddels een driedaags evenement geworden. Sommige bezoekers plannen er letterlijk een weekend omheen. “Je merkt dat veel mensen bij mij beginnen en eindigen. In Sint-Anna is het rond lunchtijd altijd knetterdruk. Mensen maken er echt een dagje uit van: sneupen, koffie drinken, een hapje onderweg.”
De sfeer is ongedwongen en soms chaotisch. Marije herinnert zich nog goed dat ze een springkussen neerzette voor de kinderen. “Hartstikke leuk bedacht, maar ik was mijn hele parkeerplaats kwijt. Het werd zó druk dat ik alleen maar aan het rennen was.” Andere keren waren acties wél een succes, met de bekende mandje-vul-actie bij Poco Loco, of een speciaal ‘Waddenmenu’ bij een restaurant.
Niet elk idee slaat aan. “We hebben eens een puzzeltocht met Waddenzeedieren gedaan. Heel veel werk, en aan het eind waren er vijf formulieren ingeleverd. Dan weet je: dit was het niet. Maar dat maakt het ook leuk, elke editie proberen we iets nieuws.”
Nieuw dit jaar: de veiling
De Wad’n Strúnrúte blijft zich ontwikkelen. Dit jaar staat voor het eerst een veiling bij ’t Lage Noorden op het programma. Iedere deelnemer brengt één bijzonder item in, dat tijdens de route wordt tentoongesteld. Bezoekers kunnen al bieden, met de afslag op zondagmiddag. De opbrengst gaat naar het Waddenerfgoed. “Het is mooi dat we zo ook iets terug kunnen doen voor de regio,” zegt Marije.
Meer dan winkelen
Waarom werkt de Wad’n Strúnrúte zo goed? Omdat het meer is dan shoppen. Het is ontdekken, struinen, verhalen horen en spullen een tweede leven geven. Het is koffiepauzes bij lokale horeca, sneupen bij ondernemers die er met hart en ziel staan, en de gezelligheid van een gedeelde passie.
Voor Marije is Poco Loco daarin een ankerpunt. “Ik hoef er niet rijk van te worden. Ik vind het gewoon leuk. Dat goede spullen een tweede leven krijgen én dat je er mensen blij mee maakt.”