Er zijn van die dagen waarop je het gewoon niet kunt horen.
Niet de goedbedoelde woorden. Niet de motiverende spreuken. Niet het “alles komt goed” dat met de beste bedoelingen wordt uitgesproken.

Soms heb je gewoon even geen zin in clichés.

Niet omdat ze verkeerd zijn maar omdat ze te vroeg komen. Omdat ze botsen met hoe het vanbinnen voelt. En omdat het leven niet altijd past in een zin die mooi op een tegeltje zou staan.

Alles gebeurt met een reden (maar ik zie ‘m nog niet)

Het is een van die zinnen die we snel zeggen als het moeilijk wordt. Misschien omdat we het zelf willen geloven. Of omdat we niet weten wat anders te zeggen.
En eerlijk: soms is het fijn, dat houvast. Dat idee dat er ergens een reden is, dat pijn niet voor niets is.

Maar er zijn momenten waarop die woorden vooral leeg klinken.
Wanneer je middenin iets zit verlies, twijfel, een burn-out, of gewoon een periode waarin je jezelf niet herkent, dan is het niet troostend om te horen dat het “er allemaal bij hoort”.
Soms wil je niet dat het ergens toe dient. Je wil gewoon dat het ophoudt, terugkomen bij jezelf.

“Je komt hier sterker uit”

Nog zo’n zin die vaak goed bedoeld is, maar soms juist een last legt.
Want wat als je helemaal niet sterker wilt worden? Wat als je al zo moe bent van steeds maar weer opkrabbelen?
Alsof kwetsbaarheid iets is om te overwinnen, in plaats van iets dat er gewoon mag zijn.

We hebben de neiging om verdriet, onzekerheid of kwetsbaarheid te willen fixen. We willen het kleiner maken, afdekken met iets positiefs.
Maar juist in die momenten dat het niet lukt om sterk te zijn, gebeurt er iets echts.
Misschien is dat de stille kracht die we zo vaak over het hoofd zien: niet de strijdlust, maar het uithouden. Het blijven ademen, ook als alles zwaar voelt.

Soms wil je gewoon even niet relativeren

Niet alles hoeft een les te zijn. Niet elk dal hoeft een opstapje naar groei te worden genoemd.
Soms wil je gewoon zeggen: dit is rot, zonder dat iemand er meteen een betekenis in zoekt.

We leven in een tijd waarin alles een verhaal moet hebben, een inzicht, een ‘take-away’.
Maar sommige dagen vragen niet om woorden. Ze vragen om zachtheid. Om stilte.
Om iemand die gewoon even naast je blijft zitten zonder iets te hoeven zeggen.

Vandaag is de dag van het cliché

En weet je? Misschien is dat juist de perfecte dag om even te stoppen met ze te gebruiken.
Om stil te staan bij wat eronder ligt bij de échte gevoelens waar clichés vaak overheen vallen.

Want diep vanbinnen zeggen we met al die tegeltjeswijsheden eigenlijk één ding:
Ik zie dat het moeilijk is, en ik hoop dat het beter wordt.

Alleen vergeten we soms dat het ook oké is als het nog niet beter is.

Morgen mag het weer

Morgen mag je weer zeggen dat alles ergens goed voor is. Dat de tijd alle wonden heelt. Dat er licht is na de storm.

Vandaag mag je moe zijn van de kracht die van je verwacht wordt.
Vandaag mag je niet relativeren, niet glimlachen, niet optimistisch zijn.

Vandaag mag je gewoon zijn.
Met alles wat er is. Zonder filter. Zonder quotes. Zonder advies.

En dat is misschien wel het minst clichématige én het meest menselijke en krachtigste dat er bestaat.