Ons liefste meisje ligt heerlijk vredig te slapen. In dat moment van rust en stilte raak ik met Dorian in gesprek over mijn – jawel – studieschuld. Ooit besloot ik mijn studie af te breken, net drie maanden voordat ik mijn propedeuse zou halen. En voilà: een schuld.

“Gadverdamme,” zeg ik, “precies hoe ik mij dit momentje samen dus níét had voorgesteld.” Maar goed, we checken wat er nog openstaat en gelukkig is het einde in zicht.

“Ik ben er bijna!” roep ik. “Nou, dat werd wel tijd op je 35ste, hè,” zegt-ie. “Hoezo eigenlijk?” zeg ik.

En daar gaan we. Filosoferen en discussiëren kun je leren, zeggen ze, maar bij ons zit het er al – weliswaar zonder studie en mét studieschuld – ingebakken. Wij vatten de koe zonder aarzelen bij de horens en bevinden ons binnen drie seconden in een hevige discussie over het leven. We sparen elkaar niet, dus dat is echt ‘lachen’ geblazen, kan ik je vertellen. Zo kwamen we – in een eerder moment van ‘rust en stilte’ – terecht bij onderwerpen als je eigen pad kiezen, keuzes maken en daarin trouw aan jezelf durven blijven. Wij doen niet aan kabbelende beekjes; diepzeeduiken zullen we.

“Wat als we stoppen met zoeken naar onszelf en het leven zich gewoon laten ontvouwen?”

ZELF ZIJN EN GELUK

“Maar ben JIJ dan jezelf?” Die vraag fascineert me eindeloos. Een ingewikkelde vraag, die vraagt om ontwikkeling. Of juist niet? Misschien ben je altijd jezelf. Want wie zou je anders kunnen zijn? Ik vroeg mij meteen af of ik dan, als ‘mezelf’, gelukkig op deze aarde rondwandel.

Ik kwam tot de conclusie dat, wanneer ik ondanks de mening van anderen trouw blijf aan mijn eigen waarheid – en die waarheid niet alleen uitspreek, maar ook lééf – ik heel dicht bij ‘mezelf zijn’ kom. Ook als dat gepaard gaat met impopulaire keuzes en grenzen. Voor mij voelt mezelf kunnen zijn als vrijheid, en vrijheid voelt als geluk.

Ik geloof dat je tot op zekere hoogte bepaalde dingen in je leven zelf kunt regisseren. Als actrice láát ik me graag regisseren, maar als het om mijn eigen leven gaat, houd ik de regie graag zelf.

BEVALLING EN OVERGAVE

Het gaat niet om mij en “Ach, wat speelt en zingt ze leuk”, maar om wat het bij de ander teweegbrengt en wat het voor die ander betekent. De geboorte van onze dochter heeft dat gevoel compleet gemaakt.

Tijdens de bevalling heb ik meer dan eens de balans tussen wilskracht en veerkracht gevoeld. Je hebt een doel, maar je kunt op dat moment niet anders dan je overgeven. Je wenst, maar de timing ligt buiten je macht. Het enige dat dan overblijft, is vertrouwen. En precies daar, in die overgave, ligt misschien wel de ware regie van het leven.

ZINVOLLE LEERSCHOOL

Of ik denk dat ik mezelf ben én gelukkig? Absoluut. Toen onze dochter geboren werd, heb ik totale vrijheid ervaren. Die ervaar ik nog steeds. Van het ene op het andere moment werd mijn hele ziel gevuld met onvoorwaardelijke liefde, en voelt het moederschap als thuiskomen. De vervulling van het ‘dienen’ is voor mij een enorme bevrijding. Het gaat niet meer om mij. Gek genoeg heb ik dat gevoel ook als ik acteer.

Wat als we regelmatig even stoppen met het zoeken naar onszelf – en het leven zich gewoon laten ontvouwen? Volgens mij heb je dan een prachtige persoonlijke leerschool, zonder studieschuld én met een ‘bankrekening’ die zelfs nog een beetje gespekt wordt.

VERLOSSING IN PLAATS VAN AFLOSSING

Toch betaal ik mijn ‘schuldenrekening’ nu met liefde. Deze herinnert mij eraan dat ik trouw ben gebleven aan mijn pad, mijn waarheid, mijn eigen keuzes. En dat ik – net als ieder ander – mijn leven lang leerling blijf. Dat lijkt mij eerder een zaak van verlossing dan van aflossing.